Bestuur

Alice van Rooij, voorzitter 

Als pensionada vind ik het super om mee te mogen helpen aan het Utrechts Sprookjestheater. En als ik op zaterdag wel eens bij de repetitie langs ga vind ik het geweldig om te zien hoe kinderen en jongeren met volle teugen genieten van dansen, zingen en toneelspelen… en vooral met elkaar. Ik heb zelf 2 kinderen en 3 kleinkinderen en zie dan ook hoe belangrijk het is als mensen genieten van elkaar. Zelf heb ik weinig artistiek verleden, maar vooral veel ervaring in leidinggeven, zoals 18 jaar aan de Orthoptistenopleiding aan de Hogeschool Utrecht. Maar ook in de politiek: 15 jaar in de gemeenteraad van Utrecht namens D66. Nu doe ik alleen nog vrijwilligerswerk met ouderen, homo’s en af en toe visiteren van Openbare Scholen in heel Nederland. Als voorzitter zal ik vooral het belang van onze vereniging bewaken en waar nodig mijn netwerk gebruiken ter ondersteuning van de leden, het artistiek team en de vrijwilligers, die er voor zorgen dat we kunnen optreden.

Ton Jägers, penningmeester Ik ben Ton Jägers. Gepensioneerd sinds 2005. Toen ik werd benaderd voor het penningmeesterschap heb ik ja gezegd omdat een sprookjestheater iets is wat ik nog niet had meegemaakt. Naast het bijhouden van de boekhouding en het beheren van de penningen vind ik het ook leuk wat andere dingen bij zo'n vereniging te doen bv. helpen tijdens de voorstellingen (Zaalwacht, ontvangst e.d.) en ook eens wat sjouwwerk verrichten bij de nieuwe opslagplaats (nou ja sjouwen !!!). Ook de vergaderingen van het bestuur zijn gezellig en wellicht heeft dat te maken met het feit dat ik de enige man ben. Kortom een gezellige vereniging waar je je voor wil inzetten als je er eenmaal bij hoort.

Corrieanne van Basten, lid van bestuur Als jong meisje was ik zelf lid van deze vereniging die toen nog jeugdoperette heette. Nu zit al menig jaar mijn eigen dochter bij de vereniging. Een club vol met enthousiaste mensen. Ik ben ervan overtuigd dat toneelspelen goed is  voor de ontwikkeling van een kind. Sociaal en cognitief leer je er veel van. Het sociale is met elkaar dansen, spelen, op elkaar moeten vertrouwen maar vooral veel plezier met elkaar beleven. Cognitief: ja, je kruipt in de huid van iemand anders. Plotseling ben je een kamermeisje, een heks of misschien wel een prinses. Reuze spannend natuurlijk. Een paar jaar geleden heb ik me dan ook aangemeld als vrijwilligster. Ik heb vaak in de kleedkamers geholpen tijdens de uitvoeringen. Dat proefde naar meer want het is nog steeds een geweldige vereniging. Er was eens........ hield ermee op. Ik besloot om met een paar andere dames de doorstart te vormen. Nu heten we Utrechts Sprookjes theater. Dezelfde sprookjes en kwaliteit als voorheen, maar dan in een nieuw jasje. Inmiddels zit ik ook in het bestuur. Super leuk om te doen. Het is een club waar je gewoon bij wilt horen!

 

Irma de Knijf, secretaris Ik ging vroeger als klein meisje al vaak naar de Schouwburg als er een sprookje werd uitgevoerd door de Jeugdoperette. Toen mijn kinderen oud genoeg waren zijn we ook vaak gaan kijken. Vooral mijn dochter genoot met volle teugen en riep: “dat wil ik ook mama…. Daar op toneel staan en toneelspelen, zingen en dansen..” Ze is op de vereniging gegaan en nooit meer weggegaan. Veel verdriet toen bleek dat de vereniging er mee ging stoppen, maar des te groter de blijdschap toen bleek dat de vereniging doorging! Op de Algemene Ledenvergadering hoorde ik toen dat het bestuur nog niet compleet was. Er was nog steeds geen secretaris voor de vereniging gevonden. Ik heb altijd al wel wat geholpen achter de schermen bij voorstellingen en ook wel eens aangeboden om met dingen te helpen, dus toen ik dat hoorde, heb ik aangeboden het te willen proberen. Ik vind het een leuke vereniging en de vergaderingen zijn altijd erg gezellig, dus tot nu toe geen spijt… en ik hoop dat we nog heel veel sprookjes kunnen blijven spelen.

 

Margreet van Vliet, lid van bestuur In 1986 maakte ik voor het eerst kennis met de Jeugdoperette Rivieren en Dichterswijk, Mijn dochter Esther en ik gingen naar een voorstelling kijken en we zijn daarna nooit meer bij de vereniging weggegaan. Ik voelde mij heel erg aangetrokken voor wat men voor de jeugd bij deze vereniging deed en nadat mijn man het bestuur verliet werd mij gevraagd deze functie over te nemen, iets wat ik heel veel jaren met liefde en plezier heb gedaan. Toen mijn mede bestuurders te kennen gaven ermee te willen stoppen, heb ik aangegeven dat, mocht er een oplossing komen en er een eventuele doorstart zou zijn, ik de nieuwe groep mensen alle hulp en advies zou geven die mogelijk was. Het werken met een nieuwe groep mensen is een uitdaging voor me geworden en ik hoop nog lang een hulp en steun voor deze groep mensen en alle leden te kunnen zijn.